Georgian culture in plane

Heb zondagavond/nacht nog even geholpen met pellen van de hazelnoten. Om 1 uur (s'nachts dus) vertrokken uit Gurjaani, na een emotioneel afscheid van moeder Marina en vader Valiko (nog steeds aan het werk) . Wat een lieve mensen. Heb de uitnodiging om nog eens te komen, samen met Els, alvast in de pocket.

Het is ongeveer 80 km naar airport Tbilisi (ik kan de naam nog steeds niet goed uitspreken). Samen met Georgi, met Tamona, zijn zus en met Georgi, man van Tamona, achter het stuur. Die hebben eerst nog even geslapen. In pikkedonker over de relatief stille weg. Ook nu weer veel politie. Regelmatig zie je de zwaailichten. Ze zijn streng, ook voor ons. Georgi wordt aangehouden voor blaastest. Gelukkig heeft hij niet gedronken. Dat is dus de 3e keer in één week. Onderweg nog even ijskoffie gedronken, favoriet drankje van Tamona en het is inderdaad lekker (vooral vers). In de hal van het vliegveld is het om 3 uur behoorlijk druk. Georgi ontmoet natuurlijk weer veel bekenden. Nog even snel een paar cadeautjes gekocht voor kids. Er is helaas geen buitenlandse krant, zelfs geen Telegraaf. Na verschillende hugs naar incheck gegaan. En mijn lieve vrienden weer terug naar huis. Ik heb Georgi nog even expliciet bedankt voor alles, ook voor de vele autotochtjes in de auto van Soso, broer van Georgi. Overgebleven Lari aan Georgi gegeven, voor zijn projecten om het huis van pa en ma te verbeteren. Eerst is nu aan de beurt de gasaansluiting en het bouwen van een keuken, zodat moeder Marina in de winter niet buiten hoeft te koken.

Wachten duurt lang. Daarom even gekeken op mijn tabblad. Heb alles gelukkig volledig opgeladen, zodat ik even vooruit kan. Eindelijk in het vliegtuig. Plaats bij het raam, handig om naar buiten te kijken, vooral 's nachts. Dan volgt een pittige woordenwisseling tussen mijn buurman, Georgiër, met een mijnheer (laat ik het maar netjes houden) die een plaats bij het gangpad opeist. He is a claustrophobian, he says. Maar niemand die zijn (gereserveerde) plaats afstaat. Er komt ruzie en stemverheffing: it's the georgian culture, bla bla bla. Kortom: Georgiërs zijn klojo's die een buitenlander zijn plek bij het gangpad niet gunt. De halve crew wordt er bij gehaald om het te sussen. De man probeert de stoel voor hem te verbouwen. UIteindelijk krijgt hij zijn plek. Ik geef aan mijn buurman nog even mijn mening over de mensen uit Georgië: very friendly, positive experience, and so on.

Van slapen komt niet veel en dan duurt de reis van 4,5 uur lang. Uiteindelijk geland, om zo'n kwart voor acht, NT. Als eerste in de hal van Schiphol een kop koffie gekocht met een broodje worst van de Hema. Heerlijk, met veel mosterd. De trein van 3 over negen genomen, zodat ik de 40% korting kan scoren op mijn 60 plus kaart. Ja, ja, dat is nog eens boffen, er uitzien als een vijftiger (hooguit) en dan toch de voordelen van de echte oude mensen. De treinreis (Hanzelijn van Schiphol naar Zwolle en daarna Leeuwarden) laat weer eens zien hoe plat Nederland is. En hoe comfortabel de trein versus auto in Georgië. Na de gebruikelijk vertraging de aansluiting met bus in Zwolle gemist. Maar ja, je hebt vakantie en dan komt het niet op een half uur. Uiteindelijk dan toch weer thuis in Hattem, na een reis van 12 uur. Mijn lieve vrouwtje natuurlijk innig omhelst en vervolgens: wennen, wennen, wennen. Samen met Els foto's gekeken, stapel Trouw en FD koppen gesneld en waar nuttig gelezen vooral de artikelen met het woord "pensioen". Nog even niet werken, niet op de mail kijken, dat kan morgen, en overmorgen en ...

Vandaag dus naar kantoor. De vele mailtjes gelezen. Er zitten een paar flinke opdrachten bij van mijn associates. Ik hoef me dus niet te vervelen dus. Maar inspiratie om te werken, nou nee. Zit meer te denken aan mijn volgende vakantie. Waar zal ik dan eens heen gaan.

Lieve lezers: dit was mijn laatste verhaal. Dank voor jullie aandacht en reacties. Ik ga de komende dagen proberen om mijn reisverslag aan te vullen met foto's. Blijf kijken dus.

Groet vanuit een saai kantoor in Hattem, bij 26 graden. Dat dan weer wel.